liefste dagboek Ooit al eens het gevoel gehad dat je helemaal leeg bent
alleen maar verdriet nog in je leven bestaat
verlangend naar liefde
iemand die je eens goed vastpakt
je een kus durft te geven
en je warm houd.
Iemand nodig hebben die van je houd
die je troost als je triest bent
en samen met je lacht als je blij bent.
Iemand die je nog altijd niet gevonden hebt
en denkt ook nooit te vinden.
Verdriet dat heerst over je doen en laten
niet meer buiten willen komen
wenen met die ene reden
maar niemand die je kan helpen
behalve die persoon waar je naar op zoek bent
maar nog altijd niet hebt gevonden.

Vriendschap voor eeuwig!!!

Ik ben Lies en 11 jaar mijn beste vriendin is Nele maar er is iets gebeurd dat ik nu ga vertellen.

Ik loop boos naar mijn kamer mijn zus kijkt me verbaasd aan.Zo'n een rot mens denk ik luidop, trut!
Nele had tegen heel de klas gezegd dat ik op Jens was.En om er nog een schepje boven op te doen lachte ze er nog eens mee.
Ik was echt razend!
Ze kon het vergeten dat ik haar ging helpen met wiskunde,ze is een beschimmelde kakkerlak.
De volgende dag ging zo als gewoonlijk tevoet naar huis maar opeens pakt een man met een bivakmuts m'n tasje vast.Nele ziet het en rent naar me toe en trekt met een harde snok het tasje uit z'n handen.
Ik omhels Nele en plots zijn m'n boze gevoelens helemaal over,we zijn alletwee niet meer boos op mekaar.
Dus met andere woorden vriendschap voor het leven.

jouw verhaal Stuur jouw verhaal op naar sophie@merelbeke.net en misschien komt jouw zelfgebouwd verhaal op deze blog.

Veel succes

Opa Wat je hier gaat lezen heb ik niet uitgevonden.Het gaat over mijn opa die gestorven is toen ik nog een klein meisje was.

Mijn ouders zijn gescheiden en ik was op een vrijdagavond opweg met mijn papa naar z'n huis.

Ik was erg geschrokken mijn papa had juist gezegd dat opa ziek was, oma en de andere zeiden dat het niet zo erg was dus was ik er gerust in. Enkele weken later was ik bij oma blijven slapen, toen we in haar kamer de bedden aan het op maken waren toonde ze 2 hemden die opa als hij genezen zou zijn kon dragen.Er ging een raar gevoel door mijn lichaam."En wat als opa niet geneest ?"was mijn eerste vraag.
"Opa zal genezen," zei ze rap om me gerust te stellen.

Een paar weken later gaan ik en papa op bezoek bij opa in het ziekenhuis.

Een verpleegster komt naar ons toe en zegt dat we speciale kleren moeten aandoen.Ze leidt ons naar een ruimte,daar hangt het vol met plastic jasjes en schoenen en mutsen.
Na een hele tijd zijn ik en mijn papa helemaal in het plastic gekleed.Papa zegt dat die kleding is voor niet ziek te worden.Ik voel me raar in m'n vel maar toch loop ik mooi achter papa op weg naar de kamer van opa.
Als we er zijn zie ik oma bij opa zitten, het is raar om iemand in een ziekenbed te zien liggen.Eerst was ik een beetje bang maar dat ging snel over.
Na het bezoek bleef één gedachte hangen: Als opa sterft dan blijft hij toch voor altijd in mijn hart.
Een maand of twee later krijg ik voorzichtig het nieuws dat opa dood is.
Ik schrok behoorlijk maar had het wel verwacht, opa leek me heel zwak in het ziekenhuis.

Niet zo lang daarna moeten we naar de begrafenis,opa wordt verbrand.Ik bezef het niet ,ik was ook nog klein.

Opa heeft nog altijd een speciaal plaatsje in mijn hart.